Juli 2010 bracht ons naar Oekraïne. Een bezoekje aan de hoofdstad Kiev en een doorreis naar het zuidelijke Simferopol waren de juiste locaties voor alweer een geslaagde vakantie. Om de traditie in ere te houden verkozen we uiteraard weer de trein als vervoersmiddel. Een heenreis van maar liefst 34 uur schrok ons dan ook helemaal niet af. De tropische temperaturen die juli met zich meebracht maakten deze reis uiteindelijk toch zwaarder dan verwacht. Geen specifieke speurtocht naar Belgische afdankertjes deze keer, ook al heeft Oekraïne dat ongetwijfeld ook te bieden. Voor een geslaagde vakantie moeten het trouwens niet altijd bussen of trams zijn. Het bewijs daarvan vind je bij onze reportages.
Kiev
Chernobyl & Pripjat
Simferopol
|
Juli 2010 bracht ons naar Oekraïne. Een bezoekje aan de hoofdstad Kiev en een doorreis naar het zuidelijke Simferopol waren de juiste locaties voor alweer een geslaagde vakantie. Om de traditie in ere te houden verkozen we uiteraard weer de trein als vervoersmiddel. Een heenreis van maar liefst 34 uur schrok ons dan ook helemaal niet af. De tropische temperaturen die juli met zich meebracht maakten deze reis uiteindelijk toch zwaarder dan verwacht. Geen specifieke speurtocht naar Belgische afdankertjes deze keer, ook al heeft Oekraïne dat ongetwijfeld ook te bieden. Het oorspronkelijke reisplan zag er als volgt uit:
19/07: Bilzen – Luik – Keulen – Berlijn
19/07 > 20/07: Berlijn – Kiev Pass (nacht + dagtrein)
21/07: Chernobyl
22/07: Kiev
22/07 > 23/07: Kiev – Simferopol (nachttrein)
23/07, 24/07 & 25/07: Simferopol / Yalta
25/07 > 27/07: Simferopol – Berlijn (nacht + dagtrein)
27/07: Berlijn
28/07: Berlijn – Keulen – Luik – Bilzen
Helaas had er zich een probleem voorgedaan met de reservatie van de nachttrein Kiev – Simferopol. Omdat alle andere treinen volzet waren besloten we deze verplaatsing per bus te maken. Hierdoor verloren we wel veel kostbare tijd in Simferopol.
Voor vele trolleybusliefhebbers onder ons zullen Yalta en Simferopol zeker niet onbekend klinken. Niet moeilijk als je weet dat ’s werelds langste trolleybuslijn deze steden met elkaar verbindt. De badplaats Yalta is bij mooi weer steevast een trekpleister voor duizenden binnenlandse vakantiegangers. Simferopol daarentegen is helemaal niet zo toeristisch gericht. Het contrast met Kiev is dan ook groot. De plannen voor een ‘achtervolging’ van deze ruim 80 kilometer lange lijn vielen in duigen toen we te horen kregen dat al onze nachttreinen volzet waren. Gelukkig kon het stadsnet van Simferopol ons ook bekoren.
In een te vergeefse poging om een auto te huren aan de luchthaven konden we alsnog deze bussen op foto zetten. Een uniforme huisstijl is hier ook ver te zoeken.
Terug in het stadscentrum. We zien hier bussen 3701 en 1710.
Ook hier komen we regelmatig gelede bussen tegen.
Weer zo’n typische Oekraïense bus.
Lijnen 6 en 8 volgen een gedeelte hetzelfde traject. De 3600 en de 1455 deden dienst op lijn 8, lijn 6 daarentegen werd geleed gereden.
Hoe men creatief omgaat met bomen die moeten wijken.
Even later passeerde de 1605 op lijn 8.
Een gasbus van Russische makelij, denken ze dan toch milieubewust? Ook de nieuwe reeks trolleybussen is een stap in de goede richting dunkt mij.
Nog een laatste foto nabij het station op lijn 5/7.
Zondag 25/07 hoog tijd om terug te keren richting Westen. De volgende 44 uur brachten we door in de trein Simferopol – Berlijn. |
Juli 2010 bracht ons naar Oekraïne. Een bezoekje aan de hoofdstad Kiev en een doorreis naar het zuidelijke Simferopol waren de juiste locaties voor alweer een geslaagde vakantie. Om de traditie in ere te houden verkozen we uiteraard weer de trein als vervoersmiddel. Een heenreis van maar liefst 34 uur schrok ons dan ook helemaal niet af. De tropische temperaturen die juli met zich meebracht maakten deze reis uiteindelijk toch zwaarder dan verwacht. Geen specifieke speurtocht naar Belgische afdankertjes deze keer, ook al heeft Oekraïne dat ongetwijfeld ook te bieden. Het oorspronkelijke reisplan zag er als volgt uit:
19/07: Bilzen – Luik – Keulen – Berlijn
19/07 > 20/07: Berlijn – Kiev Pass (nacht + dagtrein)
21/07: Chernobyl
22/07: Kiev
22/07 > 23/07: Kiev – Simferopol (nachttrein)
23/07, 24/07 & 25/07: Simferopol / Yalta
25/07 > 27/07: Simferopol – Berlijn (nacht + dagtrein)
27/07: Berlijn
28/07: Berlijn – Keulen – Luik – Bilzen
De rechtstreekse trein Berlijn – Kiev, een reis van slechts 24 uur met gratis sauna beurten inbegrepen. Het heeft zo zijn charmes! Een douche en bed waren bij aankomst in Kiev dan ook meer dan welkom. Onze jeugdherberg viel gelukkig wel goed mee. We zien hier onze trein na een locwissel in Jagodin, de grens tussen Polen en Oekraïne.
Het openbaar vervoer in Kiev is eerder oninteressant. Busdiensten worden er uitsluitend met minibusjes verricht. Het tram- en trolleynet heeft dan wel weer zijn charmes. Toch hebben we tijdens ons verblijf in Kiev niet superveel aandacht besteed aan het openbaar vervoer. Een eindje buiten de stadskern en vlakbij een groot binnenlands busstation poseerde enkele trolleybussen.
Duidelijke busfilms zijn nog steeds zeldzaam in het Oostblok. Echte papierenbobijnen zoals we die bij ons jaren geleden kenden zijn daar niet voorzien, laat staan een digitale film. De chauffeur van deze bus heeft wellicht dan ook zelf geïnvesteerd in zijn persoonlijke huisstijl.
Een line-up met een typisch Oekraïens minibusje.
Af en toe kom je ook eens een gelede trolleybus tegen.
Tramlijn 5 die gedeeltelijk de oever van de rivier volgt. Het spoor verkeerde in erbarmelijke staat, zo’n lijn zou bij ons onmiddellijk buiten dienst gesteld worden.
Het metronet daarentegen steekt wel erg goed in mekaar. Hoge frequentie en snelle verbindingen. Opvallend is wel de diepte van de stations. Een afdaling met een snelle roltrap naar het perron duurt al gauw 2 minuten. Bepaalde stations liggen tot wel 100 meter diep. We zien hier een typisch Russisch metrostel de rivier oversteken.
Tot slot nog een paar foto’s genomen in prachtige stadscentrum van Kiev. Ik overdrijf niet als ik zeg dat deze stad properder is dan de gemiddelde Belgische stad!
|
Juli 2010 bracht ons naar Oekraïne. Een bezoekje aan de hoofdstad Kiev en een doorreis naar het zuidelijke Simferopol waren de juiste locaties voor alweer een geslaagde vakantie. Om de traditie in ere te houden verkozen we uiteraard weer de trein als vervoersmiddel. Een heenreis van maar liefst 34 uur schrok ons dan ook helemaal niet af. De tropische temperaturen die juli met zich meebracht maakten deze reis uiteindelijk toch zwaarder dan verwacht. Geen specifieke speurtocht naar Belgische afdankertjes deze keer, ook al heeft Oekraïne dat ongetwijfeld ook te bieden. Het oorspronkelijke reisplan zag er als volgt uit:
19/07: Bilzen – Luik – Keulen – Berlijn
19/07 > 20/07: Berlijn – Kiev Pass (nacht + dagtrein)
21/07: Chernobyl
22/07: Kiev
22/07 > 23/07: Kiev – Simferopol (nachttrein)
23/07, 24/07 & 25/07: Simferopol / Yalta
25/07 > 27/07: Simferopol – Berlijn (nacht + dagtrein)
27/07: Berlijn
28/07: Berlijn – Keulen – Luik – Bilzen
De eerste dag na aankomst maakten we een daguitstap naar het Noorden, voor een keer voelde ik me een ‘normale’ toerist. Hoewel? Bij vele lezers zal Chernobyl wel een belletje doen rinkelen. 24 jaar na één van de grootste kernrampen in de geschiedenis is het gebied rond de beruchte centrale nog steeds onbewoond. Meer dan 50 000 mensen werden destijds geëvacueerd. Ondanks de vrijgekomen straling bleven de 4 overige reactoren nog operationeel tot 2001. Wij bezochten het domein van de ontplofte reactor 4 en enkele spooksteden daaromheen. Tot zover die normale toerist dus.
Omdat dit gebied nog steeds verboden terrein is en de toegangscontrole streng is besloten we deel te nemen aan een begeleide uitstap. Een bezoek zonder die begeleiding zou immers ook te risicovol zijn. Op tal van plaatsen in die zone is de radioactiviteit nog gevaarlijk hoog en vele gebouwen staan er op instorten. We zien hier de eerste controlepost van de zone, hier werden alle paspoorten strikt gecontroleerd. Even later moesten we ook de opgestelde ‘veiligheidsmaatregelen’ van de Oekraïense overheid handtekenen. Volgens mij had het meer te maken met het feit dat men niet verantwoordelijk wil zijn voor eventuele schadelijke gevolgen van dat bezoek.
Onderweg naar het industriegebied hielden we even halt bij het lokale brandweerkorps. Vele brandweermannen die op de dag van de ramp waren uitgerukt zijn inmiddels al overleden als gevolg van de straling. Als zij er niet waren geweest had deze ramp fatale gevolgen voor héél de planeet gehad. Gelukkig slaagde ze erin de reactor tijdig af te koelen zodat een ‘atomic explosion’ uit bleef. Toch iets om even bij stil te staan.. het monument draagt niet voor niets het opschrift ‘For those who saved the world’.
In 1986, het jaar van de ramp, waren er in Chernobyl 5 kernreactoren actief. De zesde was bijna een feit. Na het ongeval heeft men de bouw ervan stopgezet. We zien hier reactor nummer 6 samen met de koeltoren die eveneens onafgewerkt is.
Hier en daar tref je kleine kunstmatige kanalen aan die koelwater tot bij de centrales brachten. We zien hier nog 2 reactoren, welke het precies zijn weet ik niet. Ook deze zijn in 2001 definitief buiten dienst gesteld.
In het gebied zijn nog heel wat instellingen actief. Zo heeft men ondermeer een kleine cement fabriek terug heropend. Deze fabriek had men na de ramp gebouwd om de grote hoeveelheid beton voor de ‘sarcofaag’ te produceren. Ook de Oekraïense geheime dienst heeft hier nog een vestiging.
De recent heropende cementfabriek.
In het Sovjet tijdperk was transport via het spoor één van de belangrijkste vervoersmiddelen. Het industriegebied van Chernobyl telt zo ook heel wat kilometers ijzerenwegen. De spoorbreedte is echter wel breder dan de Europese standaard.
Onderweg naar de beruchte reactor 4.
Reactor 4 en zijn herdenkingsmonument. Je ziet ook de betonnen sarcofaag die men rond de reactor gebouwd heeft om de uitstoot van straling te verminderen. Bij de bouw van deze bescherming in 1986 werd de maximale levensduur ervan op 20 jaar geschat. Geen wonder dus dat het vandaag de dag in erbarmelijke staat verkeerd. Een vernieuwing is noodzakelijk maar de Oekraïense overheid beweerd daar geen geld voor te hebben.
De middag naderde, hoog tijd dus voor het hoogtepunt van de dag: Pripjat. Deze stad ligt slechts enkele kilometers verwijderd van het industriegebied. Onderweg daarheen passeerden we nog even langs wat men ooit het ‘Red Forest’ noemde. Er zijn vele getuigen die beweren dat dit bos vlak na de ramp een rode schijn had als gevolg van de straling. Men heeft daarom alle bomen preventief begraven. De straling rondom dit gebied is tot op heden ook nog extreem hoog.
Vele bomen rondom deze zone zijn volledig afgestorven.
Typisch aan ex-Sovjet landen zijn de originele bouwwerken bij het binnenrijden van elke stad. Pripjat, gebouwd in 1970 voor onder andere de werknemers van de kerncentrales.
Hier bevond zich ooit het station van de stad. Helaas blijft daar amper nog iets van over.
De gigantische appartementsblokken vielen nog nauwelijks op bij het binnenrijden van Pripjat. De natuur heeft hier al meer dan 20 jaar vrij spel waardoor alles begroeid en overwoekerd is. Eens in de stad zelf werd het toch even stil..
Een kijkje in het Pripjat Hotel.
De Hal.
Zou ik de lift of de trap nemen? De trap, good choise!
Onderweg naar de bovenste verdieping..
Even rondneuzen op de bovenste verdieping.
Een zicht over de stad vanuit het hotel.
Nogmaals een bevestiging dat ik er goed heb aan gedaan om niet op een lift te wachten.
Hoog tijd om terug naar de benedenverdieping te gaan. Er is echter nog zoveel meer te zien in deze stad. Terug op het gelijkvloers toch nog gauw een kijkje genomen in de bar.
De zwaartekracht begint langzaam aan te overwinnen.
Vlak naast het hotel bevond zich de bibliotheek.
Eén van de bekendste overblijfselen van Pripjat is ongetwijfeld het kleine pretpark dat op de dag van de ramp nog in opbouw was. Het park zelf is nooit geopend kunnen worden. Vanaf het pleintje bij het hotel wandelden we door het stadspark van Pripjat richting pretpark.
Plots tussen de wildernis door dook het reuzenrad op.
Een intense carrousel en reuzenschommel stonden opgesteld naast het reuzenrad.
De volgende attractie en overigens ook een heel bekende zien we hier in de verte al opduiken.
De botsauto’s van dichtbij.
Het gebied rond Chernobyl is ook vaak het ideale decor voor computergames. Kenners onder ons zullen zeker de reeks van S.T.A.L.K.E.R wel kennen. Het lijkt erop dat de gamecrew hier hun handtekening heeft achtergelaten.
Ook dit vond ik wel een foto waard!
De dag vorderde vlotjes. Een bezoekje aan het plaatselijke sportcomplex was het volgende punt op de agenda.
Het zwembad van Pripjat.
Ooit zouden deze kleedkamers verboden terrein geweest zijn voor mij.
Het lijkt erop alsof de tijd hier is blijven stilstaan!
Onze tijd daarentegen bleef helemaal niet stilstaan, verder op pad dus.
Omstreeks 14 uur arriveerden we in de plaatselijke lagere school. Ook dit was zeker een bezoekje waard. Weer zo’n moment waar ik even stil van werd.
Enkele klaslokalen uit het Sovjet tijdperk. De enorme ravage is het werk van vandalen die na de bewaking door het Russisch leger het gebied zijn binnengedrongen.
En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Zo’n daguitstapje bij temperaturen van ruim 40 graden is best wel vermoeiend. De “heerlijke” Russische maaltijd die ons opwachtte kwam dan ook geen moment te vroeg.
Dat de kerncentrales van Chernobyl destijds het parade paardje van de USSR waren is hier wel vrij duidelijk. Het gigantische hoogspanningsnetwerk is momenteel wel volledig spanningsloos.
Nog een laatste blik op reactor 4.
Hoog tijd om terug te keren naar Kiev, we hadden immer nog een lange reis voor de boeg.
Bij deze kennen jullie dus nog een andere tak van mijn passie. Reacties, vragen of opmerkingen zijn altijd welkom via e-mail. |
Omdat de zomer van 2010 ons tot nu toe nog niet veel te bieden had besloten we om elders de zomerse sfeer op te zoeken. Een last minute beslissing bracht ons naar het mooie Italië. Zo’n reis is pas echt geslaagd wanneer men terecht komt in een regio met een interessant aanbod in openbaar vervoer. ‘Toevallig’ belandde wij in zo’n regio. Milaanse trams die al vele decennia trouwe dienst doen en een zoektocht naar enkele oude bekenden. Alweer een geslaagde vakantie.
Een korte trip met slechts 2 overnachtingen in Bologna en als doel enkele oude Belgische veteranen aan het werk te zien; Italia 2010!
21/06: Antwerpen – Lille – Parijs
21/06 > 22/06: Parijs – Milaan (nachtslaaptrein)
22/06: Bologna
22/06 > 23/06: Bologna (hotel)
23/06: Modena
23/06 > 24/06: Bologna (hotel)
24/06: Milaan
24/06 > 25/06: Bologna – München (nachtslaaptrein)
25/06: München – Keulen – Brussel – Antwerpen
De laatste dag van onze trip brachten we door in Milaan waar ik ’s avonds de nachttrein naar Parijs zou nemen en mijn andere reisgezellen het vliegtuig naar Brussel op vrijdag. Een beetje tegenslag verplichtte ons echter de planning te wijzigen. Door een staking van de SNCF was mijn nachttrein naar Parijs afgeschaft. Ook het grondpersoneel van Milano Malpensa Aeroport staakte op vrijdag waardoor de vlucht naar Brussel werd afgelast. Dan maar via München naar Brussel, ook al lijkt dit voor u misschien niet de meest logische beslissing.
Het dagje Milaan daarentegen was meer dan geslaagd. Een gigantisch tramnet met interessant materieel, veel heeft een trein-, tram- en busliefhebber niet nodig om gelukkig te zijn. De immer bekende Peter Witt trams gaan al meer dan 80 jaar mee. De oerdegelijke pronkstukken uit de jaren ’20 bewijzen hier nog dagelijks hun kunnen. Momenteel zijn er nog honderden uit de oorspronkelijke reeks van ongeveer 500 trams in dienst. We zien hier tram 1636 op lijn 29/30.
De 1636 was reeds in een de nieuwe kleuren gezet, toch draagt het merendeel van deze trams nog de oude typische Italiaanse oranje livrei.
Na het zien van zo’n tram kan je niet anders dan er een ritje mee maken! Wij namen lijn 23 tot aan zijn terminus en maakten van de gelegenheid gebruik om de 1800 van dichtbij te bekijken.
De 1968 na een korte pauze aan de terminus samen met een Citelis op lijn 93. Ook de 1600 kwam even later aanrijden.
Twee duiven die nog net op tijd kunnen wijken voor de 1530.
Nog enkele exemplaren nabij Settembrini waar lijnen 1 en 5 even samenkomen.£
Milaan heeft nog meer te bieden dan enkel Peter Witt trams. Zoals in vele andere steden leveren standaard trams vandaag de dag niet meer genoeg capaciteit. Nieuwere generaties gelede trams bieden hier de oplossing. Hoewel ik persoonlijk vind dat het design er met de jaren niet op gebeterd is.
We waren ook getuige van een depannage in hartje Milaan. De 1956 sleept hier een defecte 49xx.
Omdat de namiddag goed vorderde en ik ook nog graag even de Milaanse trolleybussen wou bekijken besloten we om het centrum te verlaten richting lijn 90/91. Onderweg naar deze trolleybuslijn, dat tevens een ringlijn is, zette we de 4714 nog even op foto aan de terminus van lijn 2.
De korte reportage over de trolleybussen vind je hier.
Tot slot poseerde de 1994 nog even op lijn 1 niet ver van de Scala.
Reacties en opmerkingen zijn altijd welkom via mail. |
Omdat de zomer van 2010 ons tot nu toe nog niet veel te bieden had besloten we om elders de zomerse sfeer op te zoeken. Een last minute beslissing bracht ons naar het mooie Italië. Zo’n reis is pas echt geslaagd wanneer men terecht komt in een regio met een interessant aanbod in openbaar vervoer. ‘Toevallig’ belandde wij in zo’n regio. Milaanse trams die al vele decennia trouwe dienst doen en een zoektocht naar enkele oude bekenden, kijk snel even bij onze reportages. Alweer een geslaagde vakantie!
De trolleybus van Bologna
Enkele oude bekenden van bij ons
Peter Witt in Milaan
|
Omdat de zomer van 2010 ons tot nu toe nog niet veel te bieden had besloten we om elders de zomerse sfeer op te zoeken. Een last minute beslissing bracht ons naar het mooie Italië. Zo’n reis is pas echt geslaagd wanneer men terecht komt in een regio met een interessant aanbod in openbaar vervoer. ‘Toevallig’ belandde wij in zo’n regio. Milaanse trams die al vele decennia trouwe dienst doen en een zoektocht naar enkele oude bekenden. Alweer een geslaagde vakantie maar dan wel op de staking van onze Franse collega’s na.
Een korte trip met slechts 2 overnachtingen in Bologna en als doel enkele oude Belgische veteranen aan het werk te zien; Italia 2010.
21/06: Antwerpen – Lille – Parijs
21/06 > 22/06: Parijs – Milaan (nachtslaaptrein)
22/06: Bologna
22/06 > 23/06: Bologna
23/06: Modena
23/06 > 24/06: Bologna
24/06: Milaan
24/06 > 25/06: Bologna – München (nachtslaaptrein)
25/06: München – Antwerpen
Door de jaren heen zijn er in Europa vele trolleybusnetten verdwenen of grotendeels afgeschaft. Ook Italië ruilde veel van zijn elektrische bussen in. Tot onze verbazing bleek dit ook reeds het geval te zijn in Bologna. Tal van diesel- en gasbussen deden nu dienst onder ‘den draad’. Hoewel we geen enkele trolleybus aantroffen heb ik persoonlijk toch mijn bedenkingen bij de definitieve afschaffing van dat net. De bovenleiding was immers nog volledig in tact en verkeerde in uitstekende staat. Ik zou zelfs een gokje durven wagen dat het net recentelijk volledig vernieuwt was. Het is met tot nu toe alleszins nog een raadsel.
Nabij het Sevri Di Maria plein schoven we ons imago van doodgewone toerist even opzij. Geen speciale bussen, deze Mercedes gedrochten tref je tegenwoordig bijna overal aan. Let ook even op de trolleybovenleidingen.
Even verderop verliet deze BredaMenarinibus een halte op lijn 25.
Weer een gelede Citaro die het oude stadscentrum binnenrijdt. Hier is de bovenleiding duidelijk zichtbaar.
Een BredaMenarinibus in de typische oudere Italiaanse livrei.
Bologna had toch nog iets interessants te bieden. Deze VanHool AG300 kwamen we regelmatig tegen. Helaas is mijn enige foto ervan mislukt.
|
Van de littekens die de ontbonden buurtspoorwegen en private stedelijke bedrijven nalieten schiet anno 2010 nog maar weinig over. Zowel bij De Lijn als de TEC wordt het overgedragen rollend materieel steeds een grotere zeldzaamheid. Na het uitgebreide afscheid van de A120 in de regio Luik en de A120IC in Brugge maken de veteranen van Charleroi zich ook stilaan klaar om de laatste kilometers op de teller te zetten.
Klik hier voor de reportage.
|
|
