(trein, bus, reportage) · 9 February 2010, 13:28 Het Oostblok: Pazardzhik & Septemvri
Hoewel de afschaffing van trolleylijn 3 al langer een feit was, zag de toekomst er voor de AG280T enkele maanden geleden nog helemaal niet zo rooskleurig uit. Een tweede leven of klaar voor de sloop, dat was de vraag die vaak in het hoofd van de liefhebbers ronddwaalde. Na lange tijd van onzekerheid raakte in de zomer van 2009 dan toch bekend dat er Oosterse kandidaat kopers waren. Omdat in deze moderne tijden niets onbereikbaar is, trokken we eropuit om die trots terug op te zoeken.
Met als eindbestemming Plovdiv, Bulgarije vertrokken we op zondag 31 januari 2010 richting Duitsland. Onze reis zal er als volgt uitzien:
31/01: Brussel – Keulen & overnachting te Keulen
01/02: Keulen – Wenen (dagtrein, ICE)
01/02 > 02/02: Wenen – Belgrado (nachtslaaptrein)
02/02: Dagje Belgrado
02/02 > 03/02: Belgrado – Sofia (nachtslaaptrein)
03/02: Sofia – Plovdiv
03/02 & 04/02: Plovdiv
05/02: Pazardzhik, Septemvri & Velingrad
06/02: Plovdiv – Belgrado (dagslaaptrein)
06/02 > 07/02: Plovdiv – Wenen (nachtslaaptrein)
07/02: Wenen – Brussel (dagtrein, ICE)
Op onze laatste dag in Bulgarije besloten we om eens iets anders op te zoeken dan almaar bussen en trams. Deze zoektocht leidde ons naar het dorpje Septemvri, het beginpunt van een uniek smalspoorlijntje dat tal van bergdorpjes verbindt. De bediening op deze lijn is met slechts 5 treinen per dag niet zo optimaal. Omdat we hierdoor vele kostbare uren zouden verliezen besloten we om er een heuse roadtrip van te maken.
Na de nodige formaliteiten omtrent de autoverhuur zette we meteen koers richting Septemvri. Bij de passage in Pazardzhik besloten we om toch even de plaatselijke trolleybussen op gevoelige plaat vast te leggen. Net zoals in vele andere Bulgaarse steden blijft er ook hier niet veel meer over van wat ooit een enorm trolleybusnet was. Slechts één lijn en een kleine variant volstaat hier om te fungeren als stadsnet.
Vrijwel meteen kwamen we deze oude veteraan tegen, een Skoda 9.
Deze bijna 40 jaar oude trolleybus konden we niet zomaar laten voorbij gaan en zette daarom onmiddellijk de achtervolging in.
In de andere richting was deze Skoda 11 actief.
Aan de terminus van deze lijn hadden we de mogelijkheid om enkele collega-trolleybussen te fotograferen.
Uit nieuwsgierigheid toch even een kijkje genomen in de Skoda.
De plicht roept en zo moet ook de Skoda weer uitrijden.
Slechts een tiental minuten later is hij weer te zien aan de andere terminus, het station.
Genoeg Trolleybus, op naar hetgeen waarvoor we gekomen zijn!
Dit dus.
Een uurtje voor vertrek, ideaal dus om nog even van de stationsomgeving te genieten. Wat me meteen opviel was dat het spoorwegsysteem nog steeds was zoals het in Belgïe een 20-tal jaar geleden was. Elk station heeft nog zijn eigen inrit en uitrit blokpost (seinhuis) met seingever en onderchef. De baanvakken tussen de stations zijn meestal lange uitgestrekte bloksecties.
Rangeringen moeten ook gebeuren op smalspoor!
Manuele wissel met aanduiding van de wisselstand en het bijhorende seinhuis voor de bevoegde bewegingsbediende.
Sporen die toegang geven tot de werkplaats en slechts tegen 5km/h bereden mogen worden. In de verte zien we het hoofdspoor dat een snelheid van 25km/h aankan.
Nog een seinhuis dat toegang verleend tot een aantal bijsporen.
De smalspoor werkplaats.
Helaas nietmeer in dienst.
Klaar voor vertrek.
Een paar foto’s vanuit de trein nabij de inrit van het station Dolene.
Na ruim anderhalf uur bereikten we het station van Velingrad. De trein zal nu nog ruim 4 uur onderweg zijn om dan aan te komen in het eindstation. Een bergtrein in hartje winter, daar hoort sneeuw bij! Daarom volgden we het traject vanaf Velingrad naar hoger gelegen gebied. Op een goede 2000 meter hoogte kruisen we onze trein terug bij de inrit van Avramovo.
Omdat een mens nog altijd niet op twee plaatsen tegelijk kan zijn besloten we ons voor het vertrek op te splitsen. Zo konden 2 medereizigers onze trein volgen vanuit de auto en zo onderweg enkele foto’s maken.
Mechanische armseinen zijn hier nog lang niet verleden tijd.
Road vs rail.
De inrit van het station Marko Nikolov. Aan de rechterkant zien we de wisselwachterspost voor de bevoegde bewegingsbediende.
Ergens ten velde.
Met dank aan Antoine voor deze 4 prachtige foto’s. |
