(trein, reportage) · 2 June 2010, 19:06 De vergane glorie: Spoorlijn 20 (Deel 2)
Reportage deel 2: Eigenbilzen - Y Beverst.
Het duurde iets langer dan verwacht maar uiteindelijk hebben we dan toch het laatste stukje van lijn 20 op gevoelige plaat vastgelegd. Op maandag 31 mei 2010 vertrokken we vanuit Eigenbilzen centrum richting Y. Beverst. Achteraf bekeken waren we beter toch iets eerder op pad gegaan. Het beetje lentezon dat we tot nu toe in 2010 te zien kregen zorgde ervoor dat bepaalde secties reeds volledig overwoekerd waren. Met een gemiddelde snelheid van 2km per uur trokken we door die wildernis.
Van op de bruggen in Eigenbilzen heb je een mooi zicht over de bedding.
Tot op ongeveer de plaats waar we vorig jaar onze tocht staakten was ook nu weer het spoor netjes vrijgemaakt. Ik heb me via het contactformulier laten vertellen dat dit het werk is van de plaatselijke jeugdbeweging. Zij organiseren jaarlijks een ‘spokentocht’ die gedeeltelijk over het spoorweg tracé loopt.
Helaas maakte men niet het hele traject bosvrij. Zo is de bedding op sommige plaatsen nauwelijks nog zichtbaar door de begroeiing.
Een beetje verderop nabij kilometerpunt 4,7 troffen we een hele partij dwarsliggers aan. Deze waren waarschijnlijk bedoeld om de oude houten “Bilzen” te vervangen. Zo ver is het helaas nooit gekomen.
Langzaam maar zeker neemt de natuur deze bedding terug op in haar geheel.
Ik begrijp nog altijd niet goed wat de functie was van deze betonnen voeten die we regelmatig tegenkwamen aangezien snelheidsborden en dergelijke wellicht op een ijzeren paal stonden.
Door de hevige begroeiing zijn we genoodzaakt om het spoor weer even te verlaten.
Op bepaalde punten ligt de bedding zo hoog dat men destijds zelfs voor een aardeweggetje een brug bouwde. U ziet de betonnen balustrade achter het spoor.
Net voorbij die brug.
Aan de lengte van de spoorstaven te zien kunnen we opmaken dat dit toch een oude lijn is. Tegenwoordig maakt men gebruik van lang gelaste spoorstaven terwijl er hier amper om de 50 meter een verbinding tussen twee uiteinden is.
En weer zo’n betonnen voet.
Zoals we een paar honderd meter eerder de lading nieuwe dwarsliggers opmerkte zien we hier en daar ook een aantal nieuwe spoorstaven.
Een stukje dat vrij goed bewandelbaar was. De kilometers tellen dan ook vlotjes af.
Hoe het komt dat sommige stukken totaal overwoekerd zijn en andere dan weer totaal niet, het zal me een raadsel blijven.
Aandachtige kijkers hadden het waarschijnlijk al op de vorige foto gemerkt, we naderen een overweg. Deze Sint-Andrieskruizen zijn bewaard gebleven omdat het hier over een private weg gaat.
Kilometerpunt 3,3. Het vrije spoor is echter wel van korte duur.
Zou dit het werk zijn van een spoorwegliefhebber? Of gewoon iemand die geen bos achter zijn tuin wou.. Een paar meter verder zagen we ook dit oude overwegpad.
We naderen een stuk dat volledig opgebroken is bij de heraanleg van deze straat. Op het grasveld verderop zou ook het stationsgebouw van Munsterbilzen ooit gestaan hebben.
Het stationsterrein. Van de wijksporen is hier geen sprake meer. Deze zijn waarschijnlijk opgebroken kort nadat de reizigersdienst naar Maastricht werd opgeheven.
De volgende paar honderd meter zijn enorm moeilijk bewandelbaar. Het koste ons dan ook een klein uur om door deze wildernis en over een nevenliggende brug te geraken.
Vlak voor de brug vonden we een aantal oude bakens met kepers. Deze kondigden ongetwijfeld het inritsein van Munsterbilzen aan. Let ook op de breedte van de brug, vanaf hier tot aan de vertakking is de volledige bedding voorzien om uit te breiden naar dubbelspoor.
Even verderop weer een brugje.
Een overblijfsel van een wissel? Erg duidelijk was het niet.
Het begint te minderen!
De overweg met de Spurkerweg, jammer genoeg legde men hier heel recent een nieuw laagje asfalt over de sporen. Eveneens spijtig van die lelijke koppen.
Het weer dreigde om te slaan. Met nog minder dan één kilometer te gaan konden we dus maar beter voortmaken.
De spoorbrug van de goederenlijn Genk – Bilzen. Ook hier is weer duidelijk dat men rekening gehouden heeft met een toekomstig tweede spoor.
Dit omvergevallen baken met kepers verraad dat we nu vlakbij de vertakking zijn. Een voorbijrijdende trein op lijn 34 bevestigd dit helemaal.
Na een ‘wandeling’ van meer dan 3 uur bereiken we het groot stopsein dat ooit toegang gaf tot lijn 34. Ongelofelijk dat dit sein en de telefoonkast er nog staan.
De telefoon is helaas wel verdwenen. Ik denk dat men in Bilzen nogal zou verschieten als ik belde om sein ER.12 te overschrijden.
Precies op de plaats waar deze foto gemaakt is takte lijn 20 af van lijn 34.
Reacties of bijkomende informatie is altijd welkom via e-mail. |
